Cudze-cuda.

Ku pamięci Marcela M.

“Świat jest piękny do obłędu. Nie żeby takim był, ale ja go takim widzę.”
B. Hrabal

Myślisz może, że ja wychodzę tak na dłużej bez słowa. I wydaje Ci się, że nie można tak: nie zamknąć okna, nie złożyć pościeli, nie sprzątnąć filiżanki ze stołu a po kawie – nie mając zamiaru wrócić.

A ja Ci powiem, że dobrze myślisz, tylko źle Ci się wydaje.

Bo kiedy chwila zapina się na raz – nie pada żadne pytanie. Za krótka to chwila. Wtedy wstaje się i wychodzi w swetrze. Zapinanym na guziki czyli ulubionym. Zabiera ze sobą torbę ogromną, pełną cudzych cudów z osobistymi dopiskami.

Są tacy, co wychodzą, żeby nie wrócić.

Na każdej autostradzie wtedy można się zgubić, za to drogi stają się szersze – co najmniej trzykierunkowe. Na poboczach gwałci się prawo grawitacji. Po godzinach dorabia się czas wolny, przekraczając prędkość ciemności. Nie przepraszając, ani nie płacąc – bierze się wszystko co cenne, a co staje na drodze. Kolekcjonuje.

Tacy, co to multiplikują życie przez momenty, na marginesach zapisują wszystkie obliczenia – błędne – są. To oni tworzą opowieści: o człowieku, który wie wszystko i stoi w delikatesach, kobietach szklankach i oceanach, na koniec twierdzą, że znają opowieści o kotach, co z dachu skaczą prosto na księżyc. Ale w międzyczasie jeszcze kupują nowe historie, cholera wie skąd i za jaką cenę. Dowiadują się pokątnie: że brak umiejętności latania mają tylko i wyłącznie z zaniedbania, że należy uważać na skurwysynów – bo jest ich pełno. Aha: wiedzą też doskonale, że coś jest nie tak. Nie tak, nie tak, nie to…

To ci, którzy wychodzą, aby nie wracać – oni codziennie kawę z tej samej filiżanki piją inaczej. W tej samej pościeli kładą inne ciało. Może tylko to samo okno otwierają z podobną nadzieją – na nowe cuda na kiju. Co żeby je zmiąć i wepchnąć w kieszeń, a wyjąć w domu.

˜

Nie po to się wychodzi, aby wracać takim samym, przecież.
No a jeśli, jeżeli nie to, no to o co u diabła nam szło?!

~ - autor: kolekcjonerka w dniu 11 maj, 2008.