Bye (ki).

Krystyna Janda śpiewała:
I  love you Cię…

W skomplikowanym układzie dnia brakuje czasem śmiałości. Przy tak wielkim natłoku elementów wprost proporcjonalnie wzrasta prawdopodobieństwo naruszenia całej konstrukcji. Jednym nieuważnym gestem.

.   .   .   .

No więc zakładamy nogę na nogę, reką przytrzymujemy się za biodro, czasem utkwimy wzrok w dali za pomocą oka. Unieruchomione w ten sposób nieuchronnie brane jesteśmy za oczekujące. Trunde? Ech, wręcz  t o p o r n e.

A tymczasem przepis na historię zwaną bajką musi przecież istnieć, skoro tyle ich nam już opowiedziano. Musi być możliwość pochwycenia prawideł baśni we własne ręce i puszczenia wodzy fantazji. Siedząc pewnego popłudnia na pełnym morzu pościeli, pomiędzy filiżanką kawy a kubkiem kakao,  z brakiem gofra który chodził za mną już od południa – zwątpiłam.

Najzwyklej zwątpiłam w bajki.

Chciałabym, żeby coś mogło mnie jeszcze uratować.  Może zmiana drogi, którą wracam do domu?

.   .   .   .

Jak umierają małe dziewczynki (K. E. Zdanowicz)

nam – małym dziewczynkom które nie potrafią
skrzydeł odlepić jak tarczy z fartuszka
dorosnąć bez bólu i w końcu zrozumieć
że wszystko się kończy – wyjątkiem jest pustka

mówi się

przestańcie się wygłupiać
płakać w łazience
stroić smutne minki

jesteście duże
bądźcie rozsądne
- i jak już macie umierać
zróbcie to porządnie -

niech będzie dużo kamer
niech będzie mnóstwo krwi
umierajcie piękne i nagie
z elegancją rozmachem
znajomością zasad gry

otwierajcie oczy
zagryzajcie usta
jesteście na scenie
w swej najlepszej roli

a my patrzymy na nich
i umieramy tak jak nasze matki

- nieudolnie nieśmiało
bez końca powoli -

~ - autor: kolekcjonerka w dniu 19 maj, 2009.