nie ma półśrodków

kolekcjonerka — Wed, 21 Oct 2009 18:32:43 +0000

Depeche Mode – In Your Room

Pusty kubek po kawie.

kolekcjonerka — Wed, 08 Jul 2009 23:39:18 +0000

– Wesołych Świąt Bożego Narodzenia!
Życzył mi pół miesiąca temu pacjent szpiatala psychiatrycznego w Toruniu.

Urodziłam się w mieście, gdzie widok mężczyzn i kobiet w piżamach w ciągu dnia na ulicy – nie robi wielkiej różnicy. Mogą tak stanąć w sklepie w kolejce do kasy, siadać na ławkach w parku czy odwiedzać miejscowe muzeum. Często zawierają nowe znajomości, wiodą nawet ożywione życie towarzyskie: machają z daleka ręką, z bliska zaś robią ukłon przy powitaniu. Intensywnie obserwują otoczenie, są więc dobrymi obserwatorami.

Można powiedzieć, że to moje miasto z dzieciństwa jest trochę senne. Zaspani ludzie w piżamach chodzą po parku powolnym krokiem. Wolno zwiedzają muzeum, długo przesiadują na ławkach. Dzieciństwo nie miało kilku rzeczywistości, pamiętam że poważniej traktowałam sny i marzenia. Było widać horyzont. Nie to, co teraz.

Przeniosłam swoją teraźniejszość w inne rejony, oddalone od tego zagłębia marzeń i iluzji, a więc podzieliłam swoją przestrzeń na rzeczywistości różne. Mniej mi się śni i mniej myślę o snach. Marzenia? Hm, raczej dociekam ogólnego sensu (i) znaczenia. Dorośli ludzie mówią o przyszłości, a nie o marzeniach. Pomieszkuję czterysta kilometrów od miejsca, w którym został dom.

Lubię się przesiadać. Kiedy jadę do domu, wysiadam na Centralnej i wypijam kawę z automatu. W tej Warszawie i w drodze, dociera do mnie że rozmieniam się na drobne już nie tylko przy automatach. Mówi się, że szczegóły są ważne, ale nie wspomina o tym, że tylko dopóki nie straci się wizji całości. Najlepiej, gdyby szczegóły traktować po całości i celebrować codzienność codziennie.

Bruno dojrzewa do dzieciństwa, a mnie ta kawa w poczekalni przywraca do życia. Moim marzeniem jest być tu, teraz i sobą. Wyrzucić razem z kubkiem po kawie z automatu całą resztę kształtów. Banał.

Bye (ki).

kolekcjonerka — Tue, 19 May 2009 20:03:07 +0000

Krystyna Janda śpiewała:
I love you Cię…

W skomplikowanym układzie dnia brakuje czasem śmiałości. Przy tak wielkim natłoku elementów wprost proporcjonalnie wzrasta prawdopodobieństwo naruszenia całej konstrukcji. Jednym nieuważnym gestem.

. . . .

No więc zakładamy nogę na nogę, reką przytrzymujemy się za biodro, czasem utkwimy wzrok w dali za pomocą oka. Unieruchomione w ten sposób nieuchronnie brane jesteśmy za oczekujące. Trunde? Ech, wręcz t o p o r n e.

A tymczasem przepis na historię zwaną bajką musi przecież istnieć, skoro tyle ich nam już opowiedziano. Musi być możliwość pochwycenia prawideł baśni we własne ręce i puszczenia wodzy fantazji. Siedząc pewnego popłudnia na pełnym morzu pościeli, pomiędzy filiżanką kawy a kubkiem kakao, z brakiem gofra który chodził za mną już od południa – zwątpiłam.

Najzwyklej zwątpiłam w bajki.

Chciałabym, żeby coś mogło mnie jeszcze uratować. Może zmiana drogi, którą wracam do domu?

. . . .

Jak umierają małe dziewczynki (K. E. Zdanowicz)

nam – małym dziewczynkom które nie potrafią
skrzydeł odlepić jak tarczy z fartuszka
dorosnąć bez bólu i w końcu zrozumieć
że wszystko się kończy – wyjątkiem jest pustka

mówi się

przestańcie się wygłupiać
płakać w łazience
stroić smutne minki

jesteście duże
bądźcie rozsądne
- i jak już macie umierać
zróbcie to porządnie -

niech będzie dużo kamer
niech będzie mnóstwo krwi
umierajcie piękne i nagie
z elegancją rozmachem
znajomością zasad gry

otwierajcie oczy
zagryzajcie usta
jesteście na scenie
w swej najlepszej roli

a my patrzymy na nich
i umieramy tak jak nasze matki

- nieudolnie nieśmiało
bez końca powoli -

Jaki jest stosunek między nieobecnością a wiecznością?

kolekcjonerka — Sun, 03 May 2009 23:48:17 +0000

Ustalanie wietrznej sypkości.

Człowiek może przejść wiele – więcej. Dopóki istnieje drugi, w rzeczywistości bądź wyobraźni. Choć w końcu i tak wychodzi na jedno. Drugi jest założeniem przestrzeni, więc może też rzeczywistości. Drugi jako liczba – brzmi racjonalnie. Jak kolejna lekcja poprawnego myślenia. Myślenie jednak pozostaje w sferze wyobrażeń.

Spokojność moja układa się jak “nigdy”, czyli rozpina na nieistniejących punktach myśli, których dość mam traktowania z góry – a więc gdzieś w przestrzeni euklidesowej. Żyje w sposób, którego nie rozumiem. Więc nie jest to życie racjonalne, które potrafiłabym przewidywać na podstawie dotychczasowych obliczeń, a korzystając z rachunku prawdopodobieństwa.

Bezczelnie nie liczę się z innymi, bo uważam to za wyrachowanie.

Umiejętność gry według własnych zasad, nawet wtedy gdy zostaje się z niej wyrzuconym. Stawianie wszystkiego na jedno i branie pod zastaw. Z wszystkich zastosowań liczb najbardziej podobają mi się gry. Mimo świadomości, że wygrać może tylko jedna osoba – gramy. Takiej decyzji nie podjąłby rozsądek.

Jeszcze ciekawiej jest z samym życiem. Tylko pomyleńcy mogą obliczać je tak, by wychodziło im, że warto żyć.

Chcę to robić na boso.

kolekcjonerka — Thu, 16 Apr 2009 20:46:45 +0000

Nie kontroluję się.

Dziś nie było dużo słońca.

A ja rankiem idę nad wodę. Bo lubię jej gest i zapach, choćby miał kłaść mi na język smak piołunu. Idę i siadam, aż w końcu zdejmuję buty.

Ktoś za plecami: za zimno by siedzieć boso.

Przechodzę więc przez rozkopane drogi w butach. A one mnie ściskają. Zbyt sztywno jednak, nie można więc nazwać tego przytulaniem – nabawiłam się po dwa odciski na jedną. Kto wyrachowany ten wie, że w sumie było ich cztery.

Choć bolą przecież jakby całe stopy.

Zmieniam więc buty.

Tym razem jadę. Na obiad. Choć nie mam apetytu. Ciągle czuję tylko pragnienie. Najpierw jednak proszę o coś słodkiego. I gdyby spojrzeć na to od strony dzisiejszego poranka, może to nawet oznaczać, że w życiowym chaosie jest jednak równowaga. Równowaga, która nie pociąga za sobą sprawiedliwości – jest bardziej higieniczna ode mnie.

W drodze powrotnej ktoś pyta mnie czy mam na sobie nowe buty. Nie – opowiadam. Mówię: wydaje mi się, że mam je od dwóch lat.

Wydaje mi się, że mogłabym je mieć od zawsze na całe życie. Są akurat, na odciski.

~

Ide na ślepo, gdy szukam człowieka. I chcę to robić na boso.

Bezwględny dowód na brak półśrodków, a więc przepis na życie.

kolekcjonerka — Mon, 17 Nov 2008 00:55:28 +0000

“Ten świat jest pyszny, aż do obłędu. Ponieważ ciągle się pieprzy.”
M. Szczubret

Podczas kiedy jedna z najbardziej znanych polskich Francuzek - Mag, przepysznie przyprawia popieprzony świat, tak, że zajadać nim się może każdy – ja popadam względem niego w namiętność prowadzącą na granice zatrucia, które z pewnością zakończy się śmiercią. Bo życie należy zaliczyć do największych używek tego świata. Najdroższych, najdłuższych, najmocniejszych. Najlepszych? …W każdym razie – półśrodek to nie jest na pewno.

Pewnego wieczoru rzekłam w końcu, że sprawy mają się w sposób następujący, a przy tym bardzo jasny: należy podchodzić do życia z okiem przymrużonym, bo tylko tak można liczyć na poważne traktowanie. Przy czym zależność tą można dość łatwo wyliczyć, korzystając ze wzoru na stosunek odwrotnej proporcjonalności uwielbienia jakim darzone są filiżanki względem częstotliwości z jaką się tłuką. Przy odpowiednich przekształceniach uwydatnia się samo sedno niedorzeczności. Zatem, być trzeba bezczelnie niepoważnym. Żyć trzeba – bezczelnie niepoważnie.

Daje nam się tak wziąć rzeczywistość, która jest podzielna przez co najmniej dwa – na jakieś Ty i jakieś ja . A to wystarczy, by w obliczeniach pójść dalej. By przekształcać bez końca, a więc rozciągać szerokie i zmienne, wedle upragnionych krajobrazów. Trzy wymiary mnożymy przez dwie perspektywy, od czasu do czasu podzielimy coś między dwoje – by zmniejszyć dystans pomiędzy punktami. Podobno 2 jest liczbą niebezpieczną, tu odwołuję się do właściwości tej liczby w dowodach matematycznych: za jej pomocą można udowodnić niemożliwe, a więc zrobić wszystko. Chwieje się rzeczywistością, wystawia język życiu.

A więc: na dwa – tak właśnie uprawia się bezczelność. I nie tylko.

Swoją drogą, podejrzewam, że z podzielności świata na dwa logika klasyczna wywiodła liczbę wartości, którymi operuje. A skoro dzielimy na dwa, czego przesłankę stanowi a choćby i tyłek (co równa się dwóm pośladkom), to bezwzględnie przyjać też trzeba, że nie ma półśrodków.

CND

Życzenie na czasie.

kolekcjonerka — Wed, 05 Nov 2008 22:54:38 +0000

A więc:

Rozwiązuj mnie od butów i przewlekaj na swoją stronę. Przeszywającym wzrokiem rozpruwaj ostatnie wahanie, tak by mogło się rozsypać na podłodze. Dorób sobie klucze do moich pokoi. Rozsuń zasłony w oknach.

Nie kupujmy sobie po jednym oddzielnym świecie.

Wtedy potrzebowalibyśmy dwóch zegarków, a ja póki co nie mam nawet jednego.

proszę Pana.

Edwarda Nożycoręka.

kolekcjonerka — Wed, 05 Nov 2008 20:12:11 +0000

Bo jesień.

kolekcjonerka — Fri, 26 Sep 2008 12:18:20 +0000

Bo jesień najbardziej przypomina Kobietę.

Jesienią spalają się liście – najpierw pod wzrokiem słońca, które jak naturalna kochanka znudzenie pokazuje po prostu: przychodząc rzadziej, na krócej. Aż wreszcie, usypane w kopiec, wydają ostatnie westchnienie. W iskrzastym oklasku bądź uśmiechu kąpanej czerwieni, a więc stopniowo blednąc. A słońce, chociaż wydaje się bliższe dłoniom, bo chyli spokojną buzię ku policzkowi ziemi, wyrosło już z dziewczęcych sukienek i spoglądając niedostępnie – z niedojrzałymi owocami przestaje się zadawać. Reszta, opadając, być może myśli: to podłe. A to przecież kobiece.

Ale może jest tak, jak niektórzy mówią, że w tym spojrzeniu więcej tajemniczości. Słońce porywa w swoją stronę większość ptactwa. Przynosi ciszę zamykając okna, w zamian zapala światła. Ciemnieje prędzej, dłużąc wieczory. Ukradkiem zlizuje czas wieczności, poddając wszystko rozkosznej udręce i do samej zimy: prosi o więcej.

Choć nie wiadomo, czy więcej tego niż smutku, bo jesień potrafi się smucić mocno.

I wtedy też ziemia paruje, bo obficie skórę obmywa – deszczem. Połyskują więc kałuże, jak zwilgotniałe oczy. Uwalnia się zapach najczulszy, bo z oczyszczenia podobnego temu, jakie tylko łzy mogą przynieść kobiecie. Sączy się ta czułość z delikatności odsłoniętej intymności, z chwilą gdy opada listek jeden. Ten po drugim. Sączy się z liści, sączy z owoców… jak wino: z dorosłych sfermentowawszy uprzednio, by dojrzało godnie – się klaruje. A więc: zamyka w cyklu. Nieobcym kobiecie.

Na co dzień z kolei zarzuca soczyste w kolor włosy ułożone z liści. Przechodniów przeczesuje wiatrem i targa im jak drzewa myśli. Inspiruje. Urządza świat po swojemu: na ławkach usadza wzdłuż alei. A oko przymyka w błoto, więc rzęsy maluje raczej na czarno… lub też na brązowo. Zdarza się też, że na złoto. Huśtawka słonecznych promieni, z których każdy wydaje się ostatnim, dramatyzuje. Aż w końcu z niej spada! Ziemię obejmuje i całuje – naraz. Histeryzuje, ech… niejednoznaczna. Jesień.

Przyznaj: blisko jej Kobiecie.

Put’ nasz dalok

kolekcjonerka — Thu, 19 Jun 2008 17:16:56 +0000

Czy wiesz, że meduzy przypominają rozdeptane kapelusze?

Zastanawiam się, co ja wybieram, kiedy dzień zaczyna się na nowo. Kiedy przekopiowuje się bezszelestnie i komponuje z resztą. Jakim myślom nakazuję milczenie podejmując działanie, a którym dozwalam swobodnie podawać mnie pod stołem.

Mówię Ci szeptem, że to wszystko dzieje się tylko raz, że przestrzeń traci znaczenie, tak – jak czas. Mam pod powiekami przypływy i odpływy, strumienie. Dopóki zegarek odłożony jest na wieszak, a okna otwarte na oścież. Do tego momentu wszystko płynie. Kąpiemy się w nocach i suszymy dniami. Jest nam dobrze, krzyczymy jakbyśmy pierwszy raz mieli w płucach powietrze. Mrużymy oczy z przyjemności. Upajamy się. Żyjemy.

To za mało: nie wystarczy Ci, że powiem o mewach, które można prosić o pomoc. O tupaniu obcasami i wciąganiu tabaki, a popijaniu Buerlecithinem – co żeby głowa była na tyle giętka, by język sam zaczął gadać. Ani nie wystarczy Ci tuzin innych sekretów życia, których właściwie nie kryję nadmiernie. Mogę Cię karmić słowami, ale Ty i tak zdechniesz.

Bo trzeba to poczuć, a nie tylko usłyszeć. Nie raz już szliśmy by się upić, mimo że trzeźwi mówimy tak samo – może tylko milczeć o pewnych sprawach zdarza nam się częściej .

Odkrywać świat jak żeglarze. Solo i razem – zarazem. Czujesz to?

- Ja jestem Panią Kapitan, która za nic ma sztormy i burze (bardziej martwią ją życiowe kałuże). Ja jestem Kapitanówna! …Kto wsiada na mój statek – płynie do zatonięcia.

A więc, i Tobie i mnie: ciągle potrzeba się o tym przekonywać, że płynąć jest rzeczą najważniejszą. Stargani zatem – póki co wracamy, do różnych portów, ale brzegu jednego. Ranki zdają się nam jednakowe w swojej powierzchowności, niekiedy tylko mniej łaskawe od środka. Wdychamy mnóstwo nowych wieści z horyzontu i zdaje mi się, że te co lepsze myśli ześlizgują się z nas w stronę cumy.

˜

I ja chciałabym żeby to były te myśli, którym dozwalam. By to było to, co wybieram – bo nie chcę zawracać.